Φελίξ Μπωζούρ, Γάλλος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη
Πέλλα, 20 Ιουνίου 1797

«....Τα Αμπελάκια με τη δραστηριότητά τους μοιάζουν μάλλον με κωμόπολη της Ολλανδίας, παρά με χωριό της Τουρκίας.... Οι καρδιές των Αμπελακιωτών είναι αγνές και τα πρόσωπά τους ευχαριστημένα. Η σκλαβιά που μαραίνει στα πόδια τους τις πεδιάδες, τις οποίες βρέχει ο Πηνειός, δεν έχει ανέβει καθόλου στους λόφους τους. Κανένας Τούρκος δεν μπορεί να κατοικήσει ή να μείνει ανάμεσά τους και διοικούνται από δύο πρωτόγερους και από τους δικούς τους άρχοντες. Δύο φορές οι αιμοβόροι Μουσουλμάνοι της Λάρισας, που ζήλεψαν τα πλούτη και την ευτυχία τους, αποπειράθηκαν να σκαρφαλώσουν στα βουνά και να λεηλατήσουν τα σπίτια τους και δύο φορές αποκρούστηκαν με τα χέρια, που άφησαν ξαφνικά τους αργαλειούς και οπλίστηκαν με μουσκέτα.....




......Είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς τις γυναίκες στα Αμπελάκια, να κρατάν ένα αδράχτι και να φλυαρούν όλες μαζί μπροστά στις πόρτες των σπιτιών τους. Αλλά, δεν μπορεί παρά μόνο μια στιγμή να χαρεί αυτή την ευχαρίστηση, γιατί, μόλις φανεί κάποιος ξένος, ξαφνικά, φεύγουν όλες, αφήνοντας τον να δει, όπως η Γαλάτεια, στη βιαστική φυγή τους, την επιθυμία να κάνουν επίδειξη. Το μάτι, τότε, μπορεί ν΄αρπάξει στα πεταχτά μερικές από τις μορφές τους και να αναγνωρίσει ακόμα με έκπληξη τα αρχαία αυτά ελληνικά κορμιά, ευκίνητα κι ορμητικά, που χρησίμευσαν σαν μοντέλο στα ωραιότερα αγάλματα του κόσμου......